در حیرتم  چرا  به   همه   پشت   کرده ای

          لب  می گزی  گره  به بغل  مشت کرده ای

در هم نموده چهره وبگرفته رنگ  و روی

          نیلی زنان  چو  نقش سر انگشت   کرده ای

انگشت *وار   از  سر  آتش    نمی پری

         جان  را  به  کام  آتش   زرتشت    کرده ای

این  بوته های  هرزهء  اندوه و غصه را

          در   نا*ی  دل  نشانده  و پر پشت کرده ای

راهی  گرفته ای   که  به پایان  نمی رسد

         اندیشه ای  که  چون تو بسی کشت کرده ای

ناکرده  عزم کار جهان  را – که بی شمار

         ز این پیشتر به خون دل آغشت -  کرده ای

هر  شب  هوای  دیدن  مهتاب  می کنم 

        خود را به یاد روی  تو در خواب می کنم

بوی  نسیم  صبح  و خنک  باد   بادگیر  

        تا ساق  خود  برهنه  به  پایاب*  می کنم

یک چشمه  ماهتاب  به پهنای  نور گیر 

       پیدا  کنار  حوض   به  سرداب   می کنم

آنجا نشانده در بر و با خواهش دو چشم  

       پرس از  قبول  خاطر  و ایجاب می کنم

اندام ترد  و  ناز  تو  در سایه ء  خیال  

      لبریز   بوسه   با   لب  شاداب   می کنم

                                                                   

يک روز وقتى کارمندان به اداره رسيدند، اطلاعيه بزرگى را در تابلوى اعلانات ديدند که روى آن نوشته شده بود: «ديروز فردى که مانع پيشرفت شما در اين اداره بود درگذشت. شما را به شرکت در مراسم تشييع جنازه که ساعت ١٠ در سالن اجتماعات برگزار مى‌شود دعوت مى‌کنيم.آ»
در ابتدا، همه از دريافت خبر مرگ يکى از همکارانشان ناراحت مى‌شدند اما پس از مدتى، کنجکاو مى‌شدند که بدانند کسى که مانع پيشرفت آن‌ها در اداره مى‌شده که بوده است.
اين کنجکاوى، تقريباً تمام کارمندان را در ساعت ١٠ به سالن اجتماعات کشاند.
رفته رفته که جمعيت زياد مى‌شد هيجان هم بالا مى‌رفت.
همه پيش خود فکر مى‌کردند: آ«اين فرد چه کسى بود که مانع پيشرفت ما در اداره بود؟ به هر حال خوب شد که مرد!آ»
کارمندان در صفى قرار گرفتند و يکى يکى نزديک تابوت مى‌رفتند و وقتى به درون تابوت نگاه مى‌کردند ناگهان خشکشان مى‌زد و زبانشان بند مى‌آمد.
آينه‌اى درون تابوت قرار داده شده بود و هر کس به درون تابوت نگاه مى‌کرد، تصوير خود را مى‌ديد. نوشته‌اى نيز بدين مضمون در کنار آينه بود:
«تنها يک نفر وجود دارد که مى‌تواند مانع رشد شما شود و او هم کسى نيست جز خود شما. شما تنها کسى هستيد که مى‌توانيد زندگى‌تان را متحوّل کنيد. شما تنها کسى هستيد که مى‌توانيد بر روى شادى‌ها، تصورات و موفقيت‌هايتان اثر گذار باشيد. شما تنها کسى هستيد که مى‌توانيد به خودتان کمک کنيد.
زندگى شما وقتى که رئيستان، دوستانتان، والدين‌تان، شريک زندگى‌تان يا محل کارتان تغيير مى‌کند، دستخوش تغيير نمى‌شود. زندگى شما تنها فقط وقتى تغيير مى‌کند که شما تغيير کنيد، باورهاى محدود کننده خود را کنار بگذاريد و باور کنيد که شما تنها کسى هستيد که مسئول زندگى خودتان مى‌باشيد.
مهم‌ترين رابطه‌اى که در زندگى مى‌توانيد داشته باشيد، رابطه با خودتان است.
خودتان را امتحان کنيد. مواظب خودتان باشيد. از مشکلات، غيرممکن‌ها و چيزهاى از دست داده نهراسيد. خودتان و واقعيت‌هاى زندگى خودتان را بسازيد.
دنيا مثل آينه است. انعکاس افکارى که فرد قوياً به آنها اعتقاد دارد را به او باز مى‌گرداند. «تفاوت‌ها در روش نگاه کردن به زندگى است.آ»

دلم  برای  دیدن  مشتی  ستاره پر خون است

              ملال  خاطرم   از  هفت  و  هشت بیرون است

 دگر   به  گردش  گردون     چرا  دهم   انصاف

              که هر  چه  هست  ز پرگار  چرخ  وارون  است

ز   آسمان    خیالم    چکید    اگر   که    نمی 

             طراز    نامه ء   غم   ز  این   فراز   افزون  است

کشیده ام   غم   و   لب  را  گزیده ام   سر  درد

            مبین  به  گونه  که  از  شرم  گاه   گلگون  است

ز  بس   فریب   که   خوردم   ز  آشتی   جویان

           به  کام  تلخ   مرا   هر   چه   نام   زیتون   است

  غبار   قحط  طر ب چهر  جان  گرفته  که من

           غزل  به  قالب  و  غم  آستر   و   مضمون  است

طلوع  صبح و  شفق  هر دو در دلم  زیباست

            کویر     طبع     مرا    بر  کناره    هامون   است

ز  پیر جهان  دیده  کردم   سوالی                                      

که بهر معیشت زمال  و  بضاعت                             

پر  جوش  نارون  شد  و پرگل کنار باغ   

           بشکفته  صد   انار  سر   شاخسار  باغ

 سیب وبنفشه  بار  گران  شکوفه را

            بر سر گرفته  خم شده در زیر  بار باغ

جمعی کبوتران به هوا باز گرد  گرد

            هر سو  پریده  سبز قبا در  جوار   باغ

نای و نوای قوری و قلیان و بوی خوش

           پیچیده  قل قلش  به  هوا  در   بهار باغ

آن سیم ساق  پای بلورین  برهنه کرد

             بر سایه سار و سبزه و در جویبار باغ

گو نازنین مجمره گردان به هوش باش

           آتش  نیفکند    به   دل    داغ  دار  باغ

ای کهنه کار عاشق ومجنون نشسته ای

             نوباوگان   شدند   همه   رهسپار   باغ

چون شیشه در گلو شکنی نکهت نفس

             چون جام کف بسر شده ای  بیقرار باغ

تا سر نهی به ساحت دامان یار خویش

              تا دل  نهی به صفحهء از گل نگار باغ

پیکی در آستین و نهان شیشه  در بغل

             دزدیده   رو چنین به  د رون حصار باغ

نغزی  مجال صحبت  یاران رفته نیست

              پیکی بزن که پیر جهان شد به کار باغ

                                فقر

فقر لغتی است در زبان عرب که معانی متعدد از آن اراده شده است اما آنچه به زبان فارسی وارد و همواری پذیرفته همانست که به مفهوم ناداری و نیازمندی و درویشی و هم و غم می باشد. اما در زبان  و ادبیات  ما فقر و درویشی مترادف گشته و فقر ناظر به حدیث زیبای" الفقر فخری" است. و درویشی استغنای از همه کائنات و مشغول به ذات لا یزال بودن می باشد در درون رفی از مجلسی مرحوم ملا عبدالله (جد مادری مرحوم پدرم)   متخلص به صیاد ،زنده یاد محزون(مرحوم پدر بزرگم) به خط خوش نستعلیق و با گچ این بیت ماندگار حافظ علیه الرحمه  را نقش کرده بودند:

دولت   فقر   خدایا   به   من   ارزانی   دار 

                 که این کرامت سبب حشمت و تمکین من است

آخوند ملا حسن کبگانی رحمه الله علیه متخلص به محمود در تبیین این معنا دارند :

در بحر بقا سیر و نظر خواهم کرد          از فقر و فنا تاج به سر خواهم کرد

لنگر ز تبر زین و شراع از خرقه            با کشتی کشکول سفر خواهم کرد

 البته از الفقره ( با  حرکت کسره فاء وسکون قاف و فتحه بر راء) به صورت جمع و فقرات که مهره کمر است نیز در زبان فارسی وارد و شناسنامه گرفته است . فقر (با حرکت فتحهء تمام حروف ) حفر کردن و در چیزی بریدگی و شکاف یا دندانه درست کردن و چاک دادن است یا گاهی در بعضی فرهنگها مانند الرائد شکستن چیزی را نیز گفته اند و با تشدید بر قاف و تمام حرکات فتحه مانند فقّر الفسیله : برای نهال نخل یا هر نوع نهال وقلمه زمین را چال کرد که آن را بکارد آمده است الفقر با سکون قاف شکاف یا بریدگی و چاک است و ذو الفقار نام شمشیر مولا علی (ع) به همین عنوان گرفته است لازم به ذکر است که این شمشیر از عاص ابن مُنبّه در جنگ بدرپس از اینکه به دست مولا علی(َع) کشته شد به غنیمت مسلمین در آمد و به دست پیامبر گرامی اسلام رسید که پیامبر خدا آن را به علی علیه السلام دادند گفته اند این شمشیر به همراهی شش شمشیر دیگر بلقیس ملکهء قوم سبا به حضرت سلیمان نبی هدیه داده بودند که این یک شمشیر به گذشت روزگار به دست عاص ابن منبه رسیده بود. در وصف این شمشیر آمده است :" لا فتی الا علی لاسیف الا ذوالفقار". یعنی جوانمردی بجز علی و  شمشیری  بجز ذوالفقار نیست .  در خصوص نام  ذوالفقار گفته اند خراشها ی زیبا و خیلی ریزی بر روی بدنه ء این شمشیر نقر شده بوده است  و این نام اشاره به این ظاهر شمشیر دارد و بعضی محققان نیز بر آنند که ذوالفقار مانند غالب شمشیرهای قدیمی دارای دو لبه و دم بوده است ( شمشیر های امروزی که بیشتر برای تشریفات و تزیین به کمر بعضی از بزرگان دیده می شود مانند کارد از یک لبه تیزی دارد) و این که گمان می رود ذوالفقار دارای دو تیغه یا دو زبانه بوده بی اساس می باشد مرحوم دکتر معین بر این قول است و برهان درستی نیز می آورد که عرب برای دو دم بودن شمشیر آن را در زبان جمع نمی بندد بلکه به صورن تثنیه بکار می برد. و اینکه چرا در هنرهای تزیینی ما از دیر باز به صورت دو زبانه نقش شده است دکتر معین می فرمایند به آن عللت به صورت دو زبانه آمده که بتوانند آن را  به تصویر کشند زیرا خراشها یا خطوط یا دو دم بودن شمشیر و امثال اینها را نمی توان درست  درنقاشی نشان داد. امروز نیز در موزه ها می توان به شمشیرهایی با تیغ  زرکوب و با نقر و فقر یافت لذا این به ذهن نزدیک تر  است که شمشیر ذوالفقار دارای دو لبه برنده یا با نقشها و خراشهای تزیینی بر روی لبه آن بوده باشد که به این نام موسوم شده است.

یکی از روزهای بهاری که سراغ مرحوم پدر بزرگ رفتم طبق معمول تکه فرشی و چند ورق کاغذ و کتاب و بر آفتاب نشسته چیزی می نوشت  و گویی قلمش را می آزمود . لبش به این بیت مترنم بود:

 ترسم که من بمیرم و غم بی پدر شود

 و این طفل ناز پرور من در بدر شود

این بیت را نمی دانم از کیست ولی امروز من طفل ناز پرورد غمهایم را با دوبیتیهای او می نوازم.

به ظاهر گر به هجرانت صبورم      

                    فراقت می برم با خود به گورم

غم و هجر  و فراق یار محزون 

                   بود  غم نامهء   یوم   نشو رم

                   *        *        *

مرا از زندگانی چیست حاصل   

                   که از دلبر جدا گشتم  دو منزل

نبیند ماه  روی  یار  محزون  

               شب  تاريک   هجرم  گشته  حایل

                   *        *        *

به  یاد  آرم  ز  ایام   شباب ام

             ز  هجر  دوستان ام   دل  کبابم

گذر کردی جواني هاي محزون 

                 که  تا  پیری      کند   خانه خرابم

                    *        *        *

  ز  چشم  اشكبار و قلب  پر  خون

                 مهیا کرده از هر باب محزون

زهجر و دوري و مهجوري از يار  

                 ندارد هیچ کم از غصه اکنون

                  *        *        *

فشاندم   تخم   امید    تو   در   دل 

               از  این   امید  کی   بر دارم  حاصل

نشد از اشک محزون کشته ای سبز

                برم  این  آرزو  با  خویش   در گل

                   *        *        *  

نماند   عهد  غم   بر   دل  زمانی 

                 بریزد   غصه    تخم     شادمانی 

صبوری کن تو محزون در غم دل  

                 که شاید برگ عیشی ز ا و ستانی

                  *        *        *

نام و یادش جاویدان باد.

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 صدای شر شر یک ریز باران سردی هوا  با دود کنده ء سدری که در منقل می سوزد مرا به خود فرو برده است کم کم صورتم گرم و گرمتر می شود هر بار صدای کوبیدن پا  و فریاد بلند " نهضت از ماست " سینه زنان مرا  به خود می آورد اما نه دوباره خاطره ای و خیالی دیگر . نمی دانم چرا امسال این محرم را همه در حال و هوای مسیله بودم در آن حسینه کاه گلی ، در زیر نور چراغ توری، تنگ به  تنگ همدیگر نشسته. در پرتو چراغ روستاییان خسته از کار روزانه جمع شده بودند و به روضه الشهدا خوانی گوش می دادند تقریبا همه این واقعه را از حفظ بودند اما همیشه شنیدنی بود  همیشه اشک بود همیشه تا صبح روز عاشور بیدار می ماندند و عزا داری بود همیشه وقتی ظهر عاشورا علم امام حسین (ع) را شهید می کردند زنان در میان پارچه ها ی علم به سر می زدند و شیون می کردند مردان خالصانه سینه می زدند پیر تر ها نیز دست به کمر یکدیگر برده و با سینه زنی اشک می ریختند  غوغایی بود همه  حتی پیر مرد چای ریز حسینیه هم از پای منقل چای بلند می شد و سینه می زد  همین سرما هم بود اما امسال چه سرمای سوزناکی است فقط صدای زوزه باد قوسی که از دل نخلستان کنار حسینه می گذشت کم داشت.

روضه خوان شهادت امام حسین علیه السلام را به سختی می خواند اشک فرصتش نمی دهد: " اشهد انّ محمدا رسول الله"  و باران اشک که می بارد. از کنار میکرفن خود را کمی عقب ترمی کشد به دیوار تکیه می کند و با چفیه سفیدی که در دست دارد صورت خیس از اشک خود را در مشت می گیرد وبا تمام درماندگی و اندوه:

"نه ذوالجناح دگر تاب استقامت داشت

نه شاه دین دگر بر قتال طاقت داشت"

فریاد شیون  وزاری بلند است  صدای روضه خوان در هق هق گریه ها یش و شیون مردم شنیده نمی شود.

"بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد